Er is een oude en bijzonder succesvolle regel , die al eeuwenlang door regeringsleiders over de hele wereld wordt gebruikt: als het volk mort, zorg voor een gemeenschappelijke vijand, dat zorgt voor eenheid en solidariteit.

Hitler had de Joden, Engeland en Frankrijk voor dit doel uitgekozen.

In het Oude Rome werden de Christenen door Nero gebruikt om de aandacht van zijn wanbeleid af te leiden en een jaartje of 30 terug ontketende Argentinïe een heuse oorlog met Engeland om aanspraken  op de Falkland Eilanden: een paar kale rotseilanden met wat schapen.

Maar de Argentijnen waren ineens alle binnenlandse problemen vergeten en schaarden zich massaal achter hun regering.

En nu Amerika: de bevolking was Obama spuugzat en was helemaal klaar met de torenhoge defensie-uitgaven.

En tadaaa, ineens werd Osama Bin Laden opgespoort en overhoop geknalt.

En alle Amerikanen vinden het geweldig en Obama kan weer een potje breken bij de kiezers.

Blijkbaar stelt geen enkele Amerikaan vragen bij de bemoeizucht van hun regering: de revolutie in Egypte verliep grotendeels zonder bloedvergieten omdat het leger zich afzijdig hield maar vanaf dag 1 bemoeiden gelijk de Amerikanen zich er weer mee.

In het Midden-Oosten  moeten ze niks van Amerika hebben en dat zal zijn redenen hebben, al rechtvaardigt dit natuurlijk nooit terrorisme.

Maar waarom werd Saddam Hussein meteen na een schijnproces opgehangen?

Waarom werd Osama Bin Laden, hoewel ongewapend, doodgeschoten door de Navy Seals die toch gespecialiseerd zijn in allerlei manieren om iemand tijdelijk uit te schakelen?

En waarom werd zijn lichaam gelijk in zee gedumpt?

Het lijkt erop dat het de Amerikanen er veel aan gelegen is dat dit soort figuren niet voor een internationale rechtbank komen omdat ze dan het recht hebben zich te verdedigen en er weleens een beerput losgetrokken kan worden als deze lieden hun kant van het verhaal vertellen.

Maar Amerika kan feestvieren totdat... de volgende Osama opstaat.

 

We zijn een land van regeltjes, overal is een regeltje voor.

Als je een duivenhok in de tuin wil dan moet je aan regel zus voldoen.

Als je een rommelmarkt in de straat wilt organiseren dan moet je aan regel zo voldoen.

Rookverbod in cafe's behalve als je je aan bepaalde regeltjes houdt.

Boeren worden gek van allerlei regeltjes betreffende de melk, mestoverschot, mineraalboekhouding enz.

Je zou dus in een land dat overloopt van de regeltjes verwachten dat ze ook bepaalde regeltjes hebben betreffende het verstrekken van vuurwapenvergunningen aan geestelijk labiele en suïcidale personen.

Uhm, niet dus.

Je kunt de schutter van Alphen moord aanrekenen maar gek genoeg niet verboden vuurwapenbezit.

Hij had een vergunning van èèn of ander politieonderdeel verkregen en dat werd keurig elk jaar vernieuwd.

Er wordt nu een diepgaand onderzoek ingesteld.

Diepgaand wil zeggen: we gooien een voetzoeker in het kippenhok, er is veel gekakel en een wolk van veren maar aan het eind van de rit leven alle kippen nog.

Er gaan echt geen koppen rollen, hoor.

Die zijn er niet gerold na de vuurwerkramp in Enschedè, waar een malloot van de gemeente een vergunning verleende voor vuurwerkopslag in een woonwijk en die gaan er nu ook niet rollen.

Iedereen verschuild zich achter smoezen, superieuren en een administratieve rompslomp.

Zii wèl.

De arme slachtoffers van zaterdag konden zich nergens achter verschuilen.

Werden neergemaaid door een volslagen doorgedraaid persoon met een vuurwapenvergunning van de politie.

De verantwoordelijke ambtenaren zouden op staande voet ontslagen moeten worden.

Maar er is vast wel een regeltje die dat niet toestaat.

 

Het westen valt Irak aan want Hoessein is een dictator.

Het westen valt Afghanistan aan want de Taliban moet verdreven worden.

Het westen valt Libië aan want de opstandelingen moeten beschermt worden tegen kolonel Khadaffi.

Wat een voorrecht om in het westen te mogen wonen en bij de goeien te horen.

Want dat zijn wij toch?

De goeien!

Altijd opkomend voor de onderdrukte bevolking en strijdend tegen foute regimes.

Dat Irak en Libië bulkt van de olie en dat ook in Afghanistan een olieveld van 1,9 miljoen vaten is ontdekt heeft daar helemaal niks mee te maken, hoor.

Mensen die anders beweren zijn links tuig, beroepsouwehoeren en onrustzaaiers.

Het gaat ons om die stumpers die van die regimes te lijden hebben.

Dat er in China en Myanmar dezelfde praktijken plaatsvinden maar dat we daar niet ingrijpen heeft andere redenen.

Dat tijdens de massamoord in Rwanda waarbij in 2 maanden tijd 2 miljoen Hutu's door Tutsi's werden vermoord of andersom, die bruine rakkers lijken allemaal op elkaar, niet werd ingegrepen heeft ook zijn redenen.

Daar kunnen wij alleen maar naar gissen.

Nu grijpen wij in, bittere noodzaak, het kan niet anders.

Had ik maar nooit dat boek van Eric Haney gelezen waarin hij beschrijft hoe diverse opstanden in Zuid-Amerika zijn geregisseerd door de CIA.

Want ergens heb ik steeds het gevoel dat die spontane opstanden overal in de wereld helemaal niet zo spontaan zijn maar weloverwogen akties van gasten met een dubbele agenda's die die rebellen in Lybië alleen maar voor hun karretje spannen: hebben we jullie niet fijn geholpen tegen die verschrikkelijke Khadaffi?

Voor wat hoort wat, dan mogen wij zeker wel jullie olievelden exploiteren of de eerste koop van ruwe olie hebben.

En Nederland doet natuurlijk mee: ons eigen land hebben we maar 5 dagen kunnen verdedigen tegen de Duitsers  maar als het ergens anders feest is staan we graag vooraan.

Niet kritisch zijn, niet nadenken, gewoon lekker kwijlerig achter de massa aanlopen.

Want als het olie regent op de groten dan druppelt het olie op de kleintjes.

 

 

'Ik voel me behoorlijk in mijn zak gescheten' zei ooit de vakbonds-voorman Loet van Weert tijdens een bijzonder rumoerige vergadering aan de vooravond van een staking die zou plaatsvinden bij het transportbedrijf waar ik vroeger werkte.

Hoewel ik nog nooit van de uitdrukking had gehoord, ben ik hem nooit meer vergeten omdat het eigenlijk een gevoel weergeeft dat niet precies onder woorden te brengen is: het gevoel dat je bedondert wordt, niet helemaal serieus wordt genomen en dat je kunstjes worden geflikt.

De afgelopen dagen schoot me die uitdrukking weer te binnen: de brand bij Chemie-Pack in Moerdijk.

Het is me de laatste 20 jaar sowieso opgevallen dat er in Nederland nooit gevaar voor de volksgezondheid bestaat als er iets verbrand, ontploft, verdampt of in het oppervlaktewater terechtkomt.

Beetje ongeloofwaardig, nietwaar?

Neem eens een gewone fles Glorix: dat staat al vol met allerlei waarschuwingen tegen inslikken, inademen of via de huid opnemen.

Maar als diezelfde rotzooi onverdunt uit een tankwagen stroomt zoals ooit in Amersfoort dan is het ineens niet gevaarlijk.

Als je het huisje van opa verbouwt en je vind achter de gaskachel een stukkie asbest van 30 bij 30 centimeter dan moet dat luchtdicht verpakt bij de gemeentelijke reinigingsdienst worden aangeboden.

Maar als er een complete chemische fabriek  ontploft dan is er geen gevaar voor de volksgezondheid.

Of zoals een bewoner van Moerdijk tijdens een bijeenkomst het zo treffend zei: als ze nog ff doorlullen dan is de lucht hier nog gezonder dan vòòr de ontploffing.

Ik heb een houtkachel en sinds jaren loopt de overheid met het vingertje te zwaaien dat we daar geen geverft of geïmpregneert hout in mogen verbranden: dat is slecht voor het millieu en het brengt kankerverwekkende stoffen in de lucht.

Nu er dus een chemische fabriek met tientallen schadelijke stoffen is afgebrand durft diezelfde overheid met een stalen gezicht te zeggen: ga maar lekker slapen, niks aan de hand.

En de burgers in de omgeving hebben het door, en ze nemen geen genoegen met zoethoudertjes.

Ze blijven terecht kritische vragen stellen.

Ze weten dat ze zijn blootgesteld aan allerlei rotzooi en ze weten ook dat ze ongelofelijk in hun zak gescheten worden.

Met dank aan Loet voor deze kleurrijke uitdrukking.

Al weken geleden stond vast dat we met het Rode Kruis een groep bejaarden zouden begeleiden naar de kerstmarkt in Oberhausen.

Ook werd de afgelopen dagen steeds duidelijker dat de Duitse regering serieuze aanwijzingen heeft dat er aanslagen worden beraamd eind deze maand in Duitsland.

De kerstmarkten zijn een serieus doel: mensenmassa's en de symboliek van kerstmis.

Hoewel ik dit terdege in mijn achterhoofd had, kon mij dit er niet van weerhouden om toch mee te gaan.

Uiteindelijk lijd de mens het meest van het lijden dat ie vreest.

Gisteren werd ik gebeld en gevraagt of ik in plaats van de kerstmarkt eerste hulp-dienst wilde doen bij een survivaldag in Nijverdal.

Geen probleem, ik stond reserve voor de kerstmarkt en ik verkneuterde me al om enkele collega's een beetje te pesten door hun op het gevaar van kerstmarktbezoek in Duitsland te wijzen.

Maar dit pretje werd me ontzegt want het hele kerstmarkt-uitje is gecanceled.

Er is een alternatief uitstapje georganiseerd ergens in de Noord-Oost-polder.

Het bestuur van het Rode Kruis durfde het niet aan om toch naar de kerstmarkt te gaan.

Ik kan me er iets bij voorstellen: het is een hele verantwoording die je neemt naar de gasten en de begeleiders en als er iets gebeurt dan vergeef je jezelf het nooit dat je het hebt laten doorgaan.

Ik heb dan ook geen oordeel over het bestuur en respecteer hun beslissing.

Maar toch spoken mij steeds die dichtregels van Henk van Randwijk door het hoofd:

Een volk dat voor tirannen zwicht,

zal meer verliezen dan lijf en goed.

dan dooft het licht.

En we zijn gezwicht, hoe je het ook went of keert.

Is dit het begin?

Waar eindigt het tussen nu en 5 jaar?

Bejaarde mensen, deels van een rolstoel afhankelijk die vaak al niet veel buiten de deur komen wordt een leuk uitje naar de altijd sfeervolle Duitse kerstmarkten ontzegt door terreurdreiging.

Ik wordt daar ontzettend triest van.

 

 

 

Vanmiddag las ik een boekrecensie in de Nieuwe Revue over het boek "Wat wil de man"?

Het is geschreven door 2 journalistes: Femmetje de Wind en Mirjam van den Broeke.

Zelden een boek en de schrijfsters zo grandioos zien affikken, geen spaan bleef ervan heel.

De beide dames hebben ooit iets gehad met Bram Moskowicz, zijn door hem gedumpt en menen vervolgens daar een boek over te moeten schrijven.

Tja, heb je een rijke en beroemde advocaat aan de haak geslagen, denk je zelf ook rijk en beroemd te worden.

Al je vriendinnen bellen: raad eens met wie ik wat heb?

Je ziet de koppen al voor je in de Privè: nieuw geluk voor Bram en Femmetje of liefdesbaby voor Mirjam en Bram.

En dan krijg je ineens de bons.

Dat kan maar neem je verlies dan en ga verder met je leven.

Verlaag jezelf toch niet tot een miepend tutje dat een beetje zit te klagen en te zeuren hoe onrechtvaardig je bent behandelt.

Ik heb respect voor vrouwen en vind ze op veel vlakken veel intelligenter dan mannen.

Des te treuriger is het dat de meerderheid op liefdesgebied ronduit naïef is: als je de juiste woorden gebruikt klets je ze in no-time tussen de lakens.

Als dan blijkt dat het iets kortstondigs is dan voelen ze zich  in hun eigen woorden 'gebruikt'.

Terwijl je als vrouw, als je ff het koppie erbij houd, heus wel kunt merken of een man serieuze bedoelingen heeft of alleen maar een poosje van bil wil.

Of het boek goed verkocht wordt?

Het zou me niet verbazen.

De ik-ben-toch-zo'n-gezellige-en-drukke-mams-boekjes van Daphne Deckers waarin ze de 'avonturen'  van haar gezinnetje beschrijft schijnen ook als warme broodjes te gaan.

Hoe minder het ergens over gaat, hoe beter het blijkbaar verkocht wordt.

Ohja: Wat wil de man?

Nou, eigenlijk maar 3 dingen: een pilsje voor de tijd en een sigaretje na de tijd.

 

 

Gisteren las ik in een boek een mooi, volgens de schrijver waargebeurt, verhaal: In het centrum van Londen liep een zogenaamde sandwichman.

Dat is iemand die met 2 reclameborden rondloopt, 1 op zijn buik en 1 op zijn rug.

Op het reclamebord op zijn buik stond met koeien van letters: IK BEN EEN DWAAS VOOR JEZUS.

De mensen die hem tegemoet liepen waren dàt in ieder geval met hem eens: wat een halve zool.

Toen ze hem voorbij liepen en nagrinnikend nog even omkeken zagen ze op het bord op de rug van de man staan: VOOR WIE BEN JÌJ EEN DWAAS?

Het merendeel van de mensen is normaal, slechts een klein gedeelte is dwaas.

Er zijn dwazen die 2 maanden per jaar kinderen uit Tsjernobyl in huis nemen en die kinderen een fantastische tijd geven.

Er zijn dwaze chirurgen die i.p.v. een vetbetaalde baan in een dure privèkliniek te nemen, in levensgevaarlijke ooorlogsgebieden voor Artsen Zonder Grenzen  staan te opereren.

Andere dwazen zetten zich belangeloos in voor een politieke partij.

Er zijn dwazen die regelmatig eenzame bejaarden bezoeken.

Er zijn dwazen die met zeepsop zeevogels schoonmaken als weereens een verrotte olietanker midden op zee doormidden breekt.

Weer andere dwazen doen vrijwilligerswerk op de school van hun kinderen.

Ze worden vaak als dwazen gezien omdat ze zelf geen cent beter worden van hun inspanningen.

Al deze dwazen  hebben èèn ding gemeen: ze dragen allemaal een klein steentje bij om de wereld wat leefbaarder te maken.

En jij???

VOOR WIE BEN JÌJ EEN DWAAS????

 

 

Met die woorden besloot Youp van 't Hek vandaag zijn 2e column over T-Mobile.

Zijn zoon had een kapotte telefoon en werd maandenlang aan het lijntje gehouden, in de wacht gezet en afgepoeierd, als hij T-Mobile erover belde.

Tot pa van 't Hek er zich mee ging bemoeien: hij twitterde erover en wijdde er een column aan en een wonder voltrok zich.

Binnen een dag had T-Mobile alles geregeld, junior kreeg een nieuwe telefoon en zijn oude contract werd verscheurd.

Wat Youp vooral stoort is dat als dus iemand met een bekende kop zich ermee bemoeit het ineens wèl kan.

Nu stroomt zijn mailbox al dagenlang vol met klachten van mensen die ook in die mallemolen zijn terecht gekomen.

En hij heeft zich voor deze mensen als een soort ambassadeur opgeworpen.

Een fantastisch initiatief want het arrogante zootje kakkers dat die kutbedrijven runt  die je altijd net onder het vreten opbellen om van alles en nog wat aan te smeren en daarna te beroerd zijn om ook maar het kleinste beetje service te verlenen, schijt momenteel bagger.

Ze hebben allemaal ernstig last van een Buckler-trauma: hangt dit ons ook boven het hoofd?

Maar nee, Youp is er niet op uit om die bedrijven kapot te maken.

Vind ik persoonlijk erg jammer: van mij mogen al die klotenbedrijven morgen kapot gaan.

En de mensen die er werken?

Allemaal de W.W. in, kunnen ze verder gaan met wat ze nu ook doen: geen flikker uitvoeren.

En dan weer net als vroeger: èèn staatsmaatschappij die voor het telefoonverkeer zorgt en niet zoals nu allerlei concurerende bedrijven die zò onder elkaars prijzen door duiken dat het kleinste beetje service al teveel is omdat dat niet uit kan.

Ik weet dat ouwe lullen graag het verleden idealiseren maar vroeger, toen de post en de telefoon door de overheid werd verzorgt, net als gas, licht en water en je voor 25 gulden per maand in het ziekenfonds zat, zonder wachttijden, was dat nou zo'n slechte tijd?

We denken dat we de laatste 20 jaar een enorme sprong voorwaarts hebben gemaakt maar vaak heb ik het gevoel dat we alleen maar achteruit boeren.

 

 

 

De dagen worden korter, donker buiten en lange avonden.

Waarom al die lange avonden niet benutten om een extraatje bij te verdienen?

Een thuiswerkcentrale hier in de buurt zocht met spoed mensen.

Ik erop af.

Het betrof het verpakken van rollen boterhamzakjes in kartonnen doosjes.

Dit leverde het riante salaris op van 7 euro per 1000 stuks.

Doosjes openvouwen en vullen ging best snel: ong. 5 uur werk. [200 per uur].

Daarnaast de grotere dozen waar 18 kleine doosjes in moesten in elkaar vouwen en dichtplakken plus stickeren.

De lege dozen opensnijden en in elkaar vouwen.

Alles van de auto naar huis en van huis naar de auto sjouwen.

Naar de centrale rijden [kost benzine].

Daar het afvalkarton naar de container brengen en de dozen die klaar zijn lossen.

Alles bij elkaar opgeteld kwam ik uit op een uurloon van ong. 90 eurocent per uur.

In Roemenië, het op èèn na armste land van de EU. ligt het gemiddelde uurloon op 72 cent.

Het zal niemand verbazen dat ik bij het lossen duidelijk heb gemaakt dat mijn auto niet meer vol hoefde te worden geladen.

Rijk ben ik er niet van geworden, wel een ervaring rijker.

Wat ik vooral komisch vond is dat verschillende mensen die ik zag met een sigaret op de lip rondliepen.

Geeft niet, ik heb zelf ook lang genoeg gerookt.

Maar als een dag noeste arbeid 7 euro opbrengt en een pakje sigaretten ong. 5 euro kost dan zijn de verhoudingen behoorlijk zoek, dunkt me.

En dus zoek ik thuiswerk dat wèl wat opbrengt: jongeman in bezit van goddelijk lichaam verwent dames aan huis.

Uurtarief 100 euro exclusief voorrijdkosten.

 

 

Vandaag mochten de tegenstanders van Geert Wilders bij de rechtbank hun woordje doen.

En dat was lachen geblazen.

Werkelijk het puikje van Islamitisch Nederland gaf acte de presence.

Natuurlijk de onvermijdelijke Drs. in de economie Mohammed Rabbae die met zijn opleiding ongeveer alles heeft gedaan behalve werken.

Goed, hij mocht van de allochtonen-pijpers-vereniging Groen-Links een poosje in de 2e Kamer zitten.

Poeh, daar wordt je moe van.

Er zijn diverse kamerleden die naast hun functie b.v. nog een boerderij hebben.

Dus hoe vermoeiend kan het zijn?

Deze Rabbae, die homofilie een ziekte heeft genoemt en net zo erg als stelen, kwam in de rechtbank protesteren dat Wilders een bepaalde bevolkingsgroep in de hoek zette.

Bent u daar nog?

Dan Mohammed Enait, waar ik aleens een log aan gewijd heb en die nog niet deugt om door een varken ondergescheten te worden, die noemde Wilders een kleine Hitler wat hem op een reprimande van de rechtbank kwam te staan.

Dan een tweetal advocaten die opkomen voor de belangen van Wilders' tegenstanders, waarvan de ene opmerkelijk veel leek op de legendarische beroepsjunk Koos Koets, èèn van de onvergetelijke types van Koot en Bie.

Deze advocaten werden ook herhaaldelijk tot de orde geroepen door de rechtbank omdat ze er ronduit een zootje van maakten o.a.door allerlei uitspraken die ze helemaal niet mochten doen.

En temidden van die chaos zat Geert rustig achterover, terwijl de immer beschaafde Bram Moscowitz af en toe het wijze hoofd schudde over zoveel klungeligheid.

En je zag ze allebei denken: I rest my case.